این رمان شامل ۲۲ فصل با نامهای «آنچه با خود حمل میکردند»، «عشق»، «چرخش»، «بر روی رودخانه»، «دشمنان»، «دوستان»، «چگونه یک داستان جنگ واقعی نقل کنیم»، «دندانپزشک»، «دلبر سونگ ترا بونگ»، «شال»، «معبد»، «کسی که من او را کشتم»، «کمین»، «سبک»، «روایت شجاعت»، «یادداشتها»، «در میدان»، «فرم خوب»، «گردن در میدان»، «سربازان شبحگون»، «زندگی شبانه» و «زندگی مردگان» است
در بخشی از این رمان میخوانیم: «پس از بیرون آمدن از سینما تا دِیری کویین در حاشیه شهر ماشینسواری کردیم. شب کیفیتی لحافمانند و افسرده کننده داشت، گویی به نحوی باری بر دوش آن نهاده شده باشد، و پیرامون ما چمنزارهای مینهسوتا در امواج بلند و تکراری ذرت و سویا گسترده بود. همه چیز یکنواخت و بیمزه بود. یادم میآید که در عقب بیوک بستنی میخوردم. ماشینسواری درازمدتی در تاریکی داشتیم و بعد جلو خانه لیندا کنار گرفتیم و متوقف شدیم. بیشک حرفهایی زدهایم، ولی به جز چند تصویر پایانی همهاش از یادم رفته است. یادم میآید که او را تا جلو در خانه همراهی کردم. چراغ برنجی ایوان را با فروغ مهاجم زردرنگ، پاهای خودم، بوتههای کاج پا کوتاه در امتداد پلههای جلو ساختمان، علف خیس، و لیندا را در کنار خودم به یاد میآورم. ما عاشق بودیم، در 9 سالگی، بله، ولی این عشقی واقعی بود و ما تنها در کنار هم روی پلههای جلو خانه ایستاده بودیم. بالاخره به هم نگاه کردیم.»
خرید کتاب آنچه با خود حمل می کردند
جستجوی کتاب آنچه با خود حمل می کردند در گودریدز
معرفی کتاب آنچه با خود حمل می کردند از نگاه کاربران
باغ گیاه خواری اکنون من چهل و سه ساله هستم و من نویسنده هستم و جنگی برای مدتی پایان یافته است. تا حدودی دشوار است به یاد داشته باشید. من در این ماشین تحریر و سخت بر سر کلمات و guardoâ € نشستن | â € تلفات از جنگ-قربانیان € guerraâ، برایان دی پالما، 1989.Se بود به عنوان خوانده شده â € œDispacciâ € مایکل آقای، من این می گویند این کتاب زیبا ترین کتاب در مورد جنگ ویتنام است. از آنجایی که مایکل \"دفع\" را خواند، نمی توانم بگویم این کتاب زیباترین کتابی است که من در مورد جنگ ویتنام خوانده ام. اما نزدیک به ما می رود بسیار نزدیک است. این مجموعه ای از داستان ها است، \"Dispacciâ € مجموعه ای از گزارش ها است. بنابراین، می توانم بگویم که این کتاب زیبا ترین داستان در مورد جنگ ویتنام من تا به حال letto.â € œDispacciâ € بود به طوری که در زمان واقعی صحبت می کنند. این داستان ها بیست سال پس از واقعیت نوشته شده است. در همین حال OA € ™ BRIEN تبدیل به یک نویسنده حرفه ای، به رسمیت شناخته شده (در سال 1979 با رمان â € œInseguendo Cacciatoâ € برنده جایزه کتاب ملی، به طور کلی در نظر گرفته از زیبا ترین از جنگ ویتنام سوار رمان) زاده € همبرگر حله €، توسط جان ایروین، 1987. گاهی اوقات من احساس گناه می کنم. چهل و سه ساله و من هنوز داستان های جنگی می نویسم. دختر من کتلین می گوید این یک وسواس است. \"به یک معنا، من فکر می کنم او درست است: باید فراموش کنم. اما مشکل یادآوری این است که فراموش نکنید. مطلع مواد که در آن شما آن را پیدا کنید، یعنی در زندگی خود، آلا تقاطع € ™ € بین گذشته و presenteâ | چهل و سه سال، و جنگ نیمه عمر پیش اتفاق افتاده است، در عین حال به خاطر سپردن آن حاضر است. و گاهی اوقات به خاطر آوردن منجر به یک داستان می شود و این امر آن را ابدی می کند. در اینجا چیزی است که داستان برای آن است. داستان در خدمت به متحد گذشته به futuroâ € | داستان لو در خدمت به € ™ ثانیه ابدیت، زمانی که هر حافظه پاک می شوند زمانی که هیچ ™ CA € چیزی بیشتر به یاد داشته باشید به جز storia.La آلفا شرکت است تا از یک ساخته شده است بیست نفر که بیشتر یا کمتر در تمام داستانها به سر می برند، که در واقع یکدیگر را دنبال می کنند، مثل اینکه فصل هایی از نوع رمان هستند. شاید او از چندین مرد تشکیل شده است، اما او برین حدود بیست نفر را انتخاب می کند و در مورد آنها می نویسد و می گوید. همیشه یکسان، گاهی اوقات تماشاچیان ساده، اضافی، گاه بازیگران، قهرمانان. گاهی اوقات زنده، گاهی اوقات مرده است اما حتی در مرگ آنها در داستان تیم OA € ™ BRIEN بازگشت، در حافظه خود هنوز هم vivi.â € Platoonâ €، الیور استون، 1986.Nonostante همه وحشت آن، شما نمی تواند کمک کند اما ماندن در دهان جلوی عظمت عظیمی از مبارزه باز می شود. دورهای تکراری را که در تاریکی قرار دارند مانند روبانهای قرمز روشن تنظیم کنید. شما برای اندام شنا میکنید، در حالی که یک ماه سرد و بی وقفه در آسمان شب بر روی زمینه های برنج بالا می رود. تحسین تقارن مایع از تحرکات نظامی، هارمونی صدا، شکل و نسبت، آتش و جریان فلز چکیدن از یک هلیکوپتر جنگی، گلوله روشن، فسفر سفید، درخشش بنفش از بمب ناپالم، نور خیره کننده از راکت. این به درستی نمی تواند زیبایی نامیده شود. شگفت انگیز است چشمانت را پر کن آن را در اختیار شما می گذارد شما آن را پیدا وحشتناک، اما چشم خود را NO.A € Tigerlandâ €، جوئل شوماخر، 2000.Potrebbe شود اسکریپت یکی از فیلم های زیبا در مورد ویتنام، اسکریپت که شاهکار تحت عنوان â € œApocalypse در Nowa € .pages فراموش نشدنی، که جنگ (شاید نه جنگ مطلق است، اما که از ویتنام) واقعا در تمام جنبه های آن، نلا وحشت € ™ و شر را بگویید، و همچنین در تعجب و در شیفتگی منحرف کرد. جنگ بی رحم است جنگ سرگرم کننده است جنگ هیجان انگیز است؛ جنگ کمی از ظلم است جنگ شما را مرد می سازد جنگ باعث می شود شما مرده باشید. سرباز پیاده نظام تیم اوین برین.
مشاهده لینک اصلی
اول از همه، این یک کتاب در مورد یک داستان جنگ نیست - این یک گروه داستان کوتاه است که مربوط به یک جنگ است. به این ترتیب، این جنبه از هدف کلی خارج نشد و حتی یکی از ویژگی های بهتر آن بود. این نوشته ها به روش ساده و غیرمتعارف نوشته شده است و نویسنده اغلب از دیوار چهارم عبور می کند تا درباره آنچه که به داستان می گوید و آنچه اتفاق می افتد، زمانی که شما یک داستان را شامل مرگ می کنید صحبت کنید. به عنوان کسی که علاقه مند به درک چگونگی کار نوشتن است، از خواندن توضیحات نویسندگان لذت برد. احتمالا احتمالا \"خط مورد علاقه من\"، \"چیزی که در مورد یک داستان است این است که شما رویای خود را به عنوان آن را به شما می گویم.\" به علت صراحت نویسنده، شامل آنچه درست است و چه چیزی نیست، توصیف خاصی خاموش است. توضیح شلیک من باعث شد که احساس کنم همانطور که در حال حاضر در مورد تجربه این تجربه می دانم.
مشاهده لینک اصلی
آن را در مورد خواهران که هرگز نوشتن و افرادی که هرگز گوش دادن نیست. (ازHow to Tell a Story of War True) از آنجا که Id قبلا عنوان داستان را در The Syntactic Scribner از داستان کوتاه کوتاه معاصر خوانده است: پنجاه داستان آمریکایی آمریکایی آمریکایی از سال 1970 و بعدا در ساخت یک داستان: راهنمای نورتون برای نوشتن، من تحت تاثیر این کتاب بود مجموعه ای از داستان های کوتاه در مورد جنگ ویتنام بود. این، من حدس می زنم، اما این نیز نمی باشد. بعضی از داستانها تنها به تنهایی نمیتوانند با یکدیگر روبرو شوند و آنهایی که بیشتر از یک مجموعه داستان کوتاه سنتی در ارتباط هستند، و در عین حال آن را سخت در نظر میگیرند که کار به عنوان یک رمان، به عنوان اوبیان گاه به عنوان خاطرات خاطرات خود، هر چند کتاب زیرنویس آن را @ کارآزمایی تخیلی @ [emphasis mine] می نامد. بنابراین، برچسب ها را فراموش کنید. اهمیت این است که کار به عنوان یک نیروی تجمعی در جریان است، مانند پروسه بتدرسانی که چیزهایی را که مردان در داستان عنوان می کنند، در بر می گیرد. حمل و نقل در سراسر کار باز می شود. OBrien یک شخصیت در کار خود داستان است، زیرا در صورتی که واقعی باشد یا خیر، مهم نیست؛ به این دلیل که درست است یا نه، درست است - همانطور که دیگر قطعات قطعی قطعی به اصطلاح داستان جنگ است. من کارشناس نیستم، اما به نظر من، هر جنگ الهام بخش کارهایی است که در موضوعات مشابه به عنوان OBriens: The Red Badge of Worship for War Civil War؛ برای WWI، همه آرام در جبهه غربی (که من هنوز خواندن آن را ندارم، اما بررسی Teds را بررسی کنید) و شاید حتی طولانی طولانی؛ و لیست می تواند ادامه یابد این کتاب ها یا به طور گسترده ای خوانده شده اند و هنوز هم باید توجه داشته باشیم که آیا کسی گوش می کند.
مشاهده لینک اصلی
پدرم در ویتنام بود. نه آن کسی که لزوما آن را می داند. من احتمالا نمی دانستم که آیا مادر من به من گفته بود. او در مورد آن صحبت نمی کند. اگر از او سوالی در مورد او بپرسید، ممکن است شانه هایش را شانه کند و مانند آن چیزی بزرگ نباشد. اما شما بهتر می دانید که این را باور کنید. فقط پدرم هستم چطور است؟ به یاد داشته باشید که اسلایدهایی وجود دارد که او با یک بار یا دو بار با ما به اشتراک گذاشته است، هرچند با حافظه دیوانه وار بیس پنیری که درون سر من است، آنقدر که احتمالا همه اینها یک رویا بود. تجربه واقعی نیمه شخصی من درمورد جنگ ویتنام در کلاس دبیرستان بودم که به تجربه ایالات متحده ویتنام اختصاص داشت. این سه معلم به هم متصل شده بودند، همه آنها در جنگ با برخی از جنبه ها - در سواره نظام هوا به عنوان یک پرستار خدمت کرده بودند ... من متاسفم که می گویم حافظه شوی پنیرم خاطره ای از تجربیات سومین معلم بود . نکته این است که من از طریق داستانهایشان، احساساتی که در طول سخنرانیها یا فیلمها یا کلیپهایی که به ما نشان دادند، نشان دادند. این یک کلاس شدید بود و من آرزو می کردم که این فرصت را داشته باشم که آنرا به عنوان یک بزرگسال بالغ کند. موزیک ها و کتاب ها. خودشه. این ها تجربه های واقعی من هستند. مطمئن نیستم که چرا ایوان خواندن Tim OBrien را رد کرد. ایو شنیده می شود که مردم به اندازه کافی در مورد او، و در مورد این کتاب به خصوص، شنیده می شود. اما مانند بسیاری از نویسندگان و کتاب های دیگر، این همان چیزی است که من همیشه احساس کردم آنجا بودم، بنابراین هیچ عجله ای نیست. اگرچه من افرادي را كه ملاقات مي كنم دچار غم و اندوه مي كنم، مي گويند كه مجبور بودند اين كتاب را در دبيرستان يا كالج بخوانند. این یکی دیگر از آن کتابهایی است که من خواندن خودم را داشتم، گرچه من آرزو می کنم خیلی بد بود که ما آن را در آن کلاس در دبیرستان خواندیم. این یک کتاب قدرتمند نه تنها در مورد خود جنگ، بلکه قدرت ذهن است و داستان سرایی، خاطراتی که با هم تلفیق می شوند و یکدیگر را تغذیه می کنند، چگونه یک حافظه از تخریب در ویتنام می تواند حافظه ی عشق اول را در سن نه سال به ارمغان بیاورد. در میان داستان هایی که هر دو منحرف و من را شرم آورده اند، یک سیالیت وجود دارد. این کتاب مجموعه ای از نقاشی ها است که خاطراتی از ذهن نویسندگان دارد. اینها همه اشخاص شدید را به زندگی اش می اندازند، اما با چنین شعری گفتند. [خطای تصویر] این یکی از آن کتاب هایی است که تلخ و شیرین است - به خاطر موضوعی که باعث شد قلب من برای همه آسیب برساند و شیرین باشد به این معناست که این چنین یک کتاب زیبا که هرگز نوشته نشده بود اگر نویسنده در سال 1969 پیش نویس نگردد و آنچه را که انجام داده، تجربه کرد.\nو در پایان، البته، داستان واقعی هرگز در مورد جنگ نیست. آن را در مورد نور خورشید. آن را در مورد راه خاصی که سپیده دم در یک رودخانه گسترش می یابد، زمانی که شما می دانید باید از رودخانه عبور کنید و به کوه ها راهپیمایی کنید و کاری را که می ترسید انجام دهید. آن را در مورد عشق و حافظه. آن را در مورد غم و اندوه آن را در مورد خواهران که هرگز نوشتن و افرادی که هرگز گوش دادن نیست. صفحه 85، @ چگونه می گویند داستان واقعی جنگ @ این داستان ها با من، به ویژه @ شیرین Song Tra Bong @. من در رابطه با OBrien به این داستان افتادم.
مشاهده لینک اصلی
این کتاب شگفت انگیز را بخوانید و اولین چیزی که فکر می کنید این است که «آن چه چیزی بود.» این «جنگ ویتنام»، از منظر سطح زمین بود. ما در مورد چیزهایی یاد می گیریم که GI Humping هر دو را به معنای واقعی کلمه و مجسم می کند. داستان داستان قابل توجه است، بدون یک کلمه نابود شده است، نوشته شده در سبک، آسان و ساده ساده توسط یک مرد که در آن وجود دارد. Oâ € Brien به وضوح دقیق تر از خرس متوسط است، اما heâ € ™ ثانیه همچنین صدای everyman: دلسوز، رؤیایی، و مرتبط است. او شما را در یک راه بسیار واقعی â € \"قبل، بعد از، و در طول درگیری آن را مانند خاطره ای می نویسد که نوعی آن است، اما آن را به نحوی که من فکر می کنم داستان را به شیوه ای درست تر از حقیقت می کند fictionalized. این چیزی است که در کتاب در مورد آن صحبت می کند. شما همیشه در حمایت از داستان های خوب می شنوید، اما به ندرت نمونه هایی را می بینید که در آن بسیار روشن است. هنگامی که داستان کامل ویتنام در میان چند شخصیت های خاطره انگیز به جای گذاشته شده و به روایت تنگ چسبیده می شود، می تواند تجربه ی خود را بهتر از شنیدن یک مجموعه پراکنده از حساب دقیق دقیق می تواند داشته باشد. من این احساس را نکردم که او با ما دست به دست هم داده است. آیا او با تحسین خود و همسایگانش اعتقاد نداشت. آنها برای انجام یک کار وحشتناک فرستاده شدند، آنها شجاع بودند (نه از عدم ترس، بلکه به عنوان یک مکانیزم مقابله با سربازان گسترده)، و آنها اوراق قرضه را جایی قرار دادند که اصطلاحاتی مانند «بازگشت به عقب» معنای واقعی آنها بود . اکثر ما هرگز این قدر از این را درک نمی کنند، اما چیزهایی که آنها انجام می دهند حداقل به ما نگاه می کنند. داستان های جنگ مهم است. هر دو به ما و گفتگو.
مشاهده لینک اصلی
کتاب های مرتبط با - کتاب آنچه با خود حمل می کردند
در بخشی از این رمان میخوانیم: «پس از بیرون آمدن از سینما تا دِیری کویین در حاشیه شهر ماشینسواری کردیم. شب کیفیتی لحافمانند و افسرده کننده داشت، گویی به نحوی باری بر دوش آن نهاده شده باشد، و پیرامون ما چمنزارهای مینهسوتا در امواج بلند و تکراری ذرت و سویا گسترده بود. همه چیز یکنواخت و بیمزه بود. یادم میآید که در عقب بیوک بستنی میخوردم. ماشینسواری درازمدتی در تاریکی داشتیم و بعد جلو خانه لیندا کنار گرفتیم و متوقف شدیم. بیشک حرفهایی زدهایم، ولی به جز چند تصویر پایانی همهاش از یادم رفته است. یادم میآید که او را تا جلو در خانه همراهی کردم. چراغ برنجی ایوان را با فروغ مهاجم زردرنگ، پاهای خودم، بوتههای کاج پا کوتاه در امتداد پلههای جلو ساختمان، علف خیس، و لیندا را در کنار خودم به یاد میآورم. ما عاشق بودیم، در 9 سالگی، بله، ولی این عشقی واقعی بود و ما تنها در کنار هم روی پلههای جلو خانه ایستاده بودیم. بالاخره به هم نگاه کردیم.»
خرید کتاب آنچه با خود حمل می کردند
جستجوی کتاب آنچه با خود حمل می کردند در گودریدز
مشاهده لینک اصلی
اول از همه، این یک کتاب در مورد یک داستان جنگ نیست - این یک گروه داستان کوتاه است که مربوط به یک جنگ است. به این ترتیب، این جنبه از هدف کلی خارج نشد و حتی یکی از ویژگی های بهتر آن بود. این نوشته ها به روش ساده و غیرمتعارف نوشته شده است و نویسنده اغلب از دیوار چهارم عبور می کند تا درباره آنچه که به داستان می گوید و آنچه اتفاق می افتد، زمانی که شما یک داستان را شامل مرگ می کنید صحبت کنید. به عنوان کسی که علاقه مند به درک چگونگی کار نوشتن است، از خواندن توضیحات نویسندگان لذت برد. احتمالا احتمالا \"خط مورد علاقه من\"، \"چیزی که در مورد یک داستان است این است که شما رویای خود را به عنوان آن را به شما می گویم.\" به علت صراحت نویسنده، شامل آنچه درست است و چه چیزی نیست، توصیف خاصی خاموش است. توضیح شلیک من باعث شد که احساس کنم همانطور که در حال حاضر در مورد تجربه این تجربه می دانم.
مشاهده لینک اصلی
آن را در مورد خواهران که هرگز نوشتن و افرادی که هرگز گوش دادن نیست. (ازHow to Tell a Story of War True) از آنجا که Id قبلا عنوان داستان را در The Syntactic Scribner از داستان کوتاه کوتاه معاصر خوانده است: پنجاه داستان آمریکایی آمریکایی آمریکایی از سال 1970 و بعدا در ساخت یک داستان: راهنمای نورتون برای نوشتن، من تحت تاثیر این کتاب بود مجموعه ای از داستان های کوتاه در مورد جنگ ویتنام بود. این، من حدس می زنم، اما این نیز نمی باشد. بعضی از داستانها تنها به تنهایی نمیتوانند با یکدیگر روبرو شوند و آنهایی که بیشتر از یک مجموعه داستان کوتاه سنتی در ارتباط هستند، و در عین حال آن را سخت در نظر میگیرند که کار به عنوان یک رمان، به عنوان اوبیان گاه به عنوان خاطرات خاطرات خود، هر چند کتاب زیرنویس آن را @ کارآزمایی تخیلی @ [emphasis mine] می نامد. بنابراین، برچسب ها را فراموش کنید. اهمیت این است که کار به عنوان یک نیروی تجمعی در جریان است، مانند پروسه بتدرسانی که چیزهایی را که مردان در داستان عنوان می کنند، در بر می گیرد. حمل و نقل در سراسر کار باز می شود. OBrien یک شخصیت در کار خود داستان است، زیرا در صورتی که واقعی باشد یا خیر، مهم نیست؛ به این دلیل که درست است یا نه، درست است - همانطور که دیگر قطعات قطعی قطعی به اصطلاح داستان جنگ است. من کارشناس نیستم، اما به نظر من، هر جنگ الهام بخش کارهایی است که در موضوعات مشابه به عنوان OBriens: The Red Badge of Worship for War Civil War؛ برای WWI، همه آرام در جبهه غربی (که من هنوز خواندن آن را ندارم، اما بررسی Teds را بررسی کنید) و شاید حتی طولانی طولانی؛ و لیست می تواند ادامه یابد این کتاب ها یا به طور گسترده ای خوانده شده اند و هنوز هم باید توجه داشته باشیم که آیا کسی گوش می کند.
مشاهده لینک اصلی
پدرم در ویتنام بود. نه آن کسی که لزوما آن را می داند. من احتمالا نمی دانستم که آیا مادر من به من گفته بود. او در مورد آن صحبت نمی کند. اگر از او سوالی در مورد او بپرسید، ممکن است شانه هایش را شانه کند و مانند آن چیزی بزرگ نباشد. اما شما بهتر می دانید که این را باور کنید. فقط پدرم هستم چطور است؟ به یاد داشته باشید که اسلایدهایی وجود دارد که او با یک بار یا دو بار با ما به اشتراک گذاشته است، هرچند با حافظه دیوانه وار بیس پنیری که درون سر من است، آنقدر که احتمالا همه اینها یک رویا بود. تجربه واقعی نیمه شخصی من درمورد جنگ ویتنام در کلاس دبیرستان بودم که به تجربه ایالات متحده ویتنام اختصاص داشت. این سه معلم به هم متصل شده بودند، همه آنها در جنگ با برخی از جنبه ها - در سواره نظام هوا به عنوان یک پرستار خدمت کرده بودند ... من متاسفم که می گویم حافظه شوی پنیرم خاطره ای از تجربیات سومین معلم بود . نکته این است که من از طریق داستانهایشان، احساساتی که در طول سخنرانیها یا فیلمها یا کلیپهایی که به ما نشان دادند، نشان دادند. این یک کلاس شدید بود و من آرزو می کردم که این فرصت را داشته باشم که آنرا به عنوان یک بزرگسال بالغ کند. موزیک ها و کتاب ها. خودشه. این ها تجربه های واقعی من هستند. مطمئن نیستم که چرا ایوان خواندن Tim OBrien را رد کرد. ایو شنیده می شود که مردم به اندازه کافی در مورد او، و در مورد این کتاب به خصوص، شنیده می شود. اما مانند بسیاری از نویسندگان و کتاب های دیگر، این همان چیزی است که من همیشه احساس کردم آنجا بودم، بنابراین هیچ عجله ای نیست. اگرچه من افرادي را كه ملاقات مي كنم دچار غم و اندوه مي كنم، مي گويند كه مجبور بودند اين كتاب را در دبيرستان يا كالج بخوانند. این یکی دیگر از آن کتابهایی است که من خواندن خودم را داشتم، گرچه من آرزو می کنم خیلی بد بود که ما آن را در آن کلاس در دبیرستان خواندیم. این یک کتاب قدرتمند نه تنها در مورد خود جنگ، بلکه قدرت ذهن است و داستان سرایی، خاطراتی که با هم تلفیق می شوند و یکدیگر را تغذیه می کنند، چگونه یک حافظه از تخریب در ویتنام می تواند حافظه ی عشق اول را در سن نه سال به ارمغان بیاورد. در میان داستان هایی که هر دو منحرف و من را شرم آورده اند، یک سیالیت وجود دارد. این کتاب مجموعه ای از نقاشی ها است که خاطراتی از ذهن نویسندگان دارد. اینها همه اشخاص شدید را به زندگی اش می اندازند، اما با چنین شعری گفتند. [خطای تصویر] این یکی از آن کتاب هایی است که تلخ و شیرین است - به خاطر موضوعی که باعث شد قلب من برای همه آسیب برساند و شیرین باشد به این معناست که این چنین یک کتاب زیبا که هرگز نوشته نشده بود اگر نویسنده در سال 1969 پیش نویس نگردد و آنچه را که انجام داده، تجربه کرد.\nو در پایان، البته، داستان واقعی هرگز در مورد جنگ نیست. آن را در مورد نور خورشید. آن را در مورد راه خاصی که سپیده دم در یک رودخانه گسترش می یابد، زمانی که شما می دانید باید از رودخانه عبور کنید و به کوه ها راهپیمایی کنید و کاری را که می ترسید انجام دهید. آن را در مورد عشق و حافظه. آن را در مورد غم و اندوه آن را در مورد خواهران که هرگز نوشتن و افرادی که هرگز گوش دادن نیست. صفحه 85، @ چگونه می گویند داستان واقعی جنگ @ این داستان ها با من، به ویژه @ شیرین Song Tra Bong @. من در رابطه با OBrien به این داستان افتادم.
مشاهده لینک اصلی
این کتاب شگفت انگیز را بخوانید و اولین چیزی که فکر می کنید این است که «آن چه چیزی بود.» این «جنگ ویتنام»، از منظر سطح زمین بود. ما در مورد چیزهایی یاد می گیریم که GI Humping هر دو را به معنای واقعی کلمه و مجسم می کند. داستان داستان قابل توجه است، بدون یک کلمه نابود شده است، نوشته شده در سبک، آسان و ساده ساده توسط یک مرد که در آن وجود دارد. Oâ € Brien به وضوح دقیق تر از خرس متوسط است، اما heâ € ™ ثانیه همچنین صدای everyman: دلسوز، رؤیایی، و مرتبط است. او شما را در یک راه بسیار واقعی â € \"قبل، بعد از، و در طول درگیری آن را مانند خاطره ای می نویسد که نوعی آن است، اما آن را به نحوی که من فکر می کنم داستان را به شیوه ای درست تر از حقیقت می کند fictionalized. این چیزی است که در کتاب در مورد آن صحبت می کند. شما همیشه در حمایت از داستان های خوب می شنوید، اما به ندرت نمونه هایی را می بینید که در آن بسیار روشن است. هنگامی که داستان کامل ویتنام در میان چند شخصیت های خاطره انگیز به جای گذاشته شده و به روایت تنگ چسبیده می شود، می تواند تجربه ی خود را بهتر از شنیدن یک مجموعه پراکنده از حساب دقیق دقیق می تواند داشته باشد. من این احساس را نکردم که او با ما دست به دست هم داده است. آیا او با تحسین خود و همسایگانش اعتقاد نداشت. آنها برای انجام یک کار وحشتناک فرستاده شدند، آنها شجاع بودند (نه از عدم ترس، بلکه به عنوان یک مکانیزم مقابله با سربازان گسترده)، و آنها اوراق قرضه را جایی قرار دادند که اصطلاحاتی مانند «بازگشت به عقب» معنای واقعی آنها بود . اکثر ما هرگز این قدر از این را درک نمی کنند، اما چیزهایی که آنها انجام می دهند حداقل به ما نگاه می کنند. داستان های جنگ مهم است. هر دو به ما و گفتگو.
مشاهده لینک اصلی